khiyalekhis

تنهایم
آنقدر که
می توانم ساعت ها با تلفن صحبت کنم
بی آکه شماره ای را گرفته باشم...

مهتاب یغما

نگران درهای بسته نیستم
باز می شوند همه شان.
نگران توام
که کدام طرف آستانه
می ایستی...

رضا کاظمی

تنهایم
آنقدر که
می توانم ساعت ها با تلفن صحبت کنم
بی آکه شماره ای را گرفته باشم...

مهتاب یغما

خانه‌ام یک کلید بیش نداشت
به تو دادم
و سرگردان خیابان‌ها شدم...

شهاب مقربین

قول بده که خواهی آمد
اما هرگز نیا
اگر بیایی
همه چیز خراب می شود
دیگر نمی توانم
... این گونه با اشتیاق
... به دریا و جاده خیره شوم
من خو کرده ام
به این انتظار
به این پرسه زدن ها
در اسکله و ایستگاه
اگر بیایی
من چشم به راه چه کسی بمانم ؟

رسول یونان

بی سر
خواب تو را می بینم
بی پر
به بام تو می پرم.
انگور سیاهم
به بوی دهان تو شراب می شوم.

شمس لنگرودی

چون طفل که از خوردن داروست پریشان
با دوست پریشانم و بی‌دوست پریشان

ابرو به هم آورده و گیسو زده بر هم
چون ابر که بر گنبد مینوست پریشان

مجموعه‌ی ناچیز من آشفته‌ی او باد
آن کس که وجودم همه از اوست پریشان

دست و دل من بر سر این سلسله لرزید
در جنگل گیسوی تو آهوست پریشان

آرامش دریای مرا ریخته بر هم
این زن که پری‌خوست،پری‌روست،پری‌شان ...

با حوصله‌ی تنگ و دل سنگ چه سازم ؟
با دوست پریشانم و بی‌دوست پریشان

علیرضا بدیع

چشمت را نبند!
این چشم بندی های تو
جهانم را محو می کند...

کامران رسول زاده

دوستم داشته باش
از رفتن بمان!
دستت را به من بده،
که در امتداد دستانت
بندری است برای آرامش.

نزار قبانی

تمام این مسافرخانه‌
از عطر دست‌های تو
پر خواهد شد
...
دهان اگر باز کند 
این چمدان.

حافظ موسوی

خداوندا 
تمام حرفــــــهای جهان یک طرف 
این راز یک طرف . . .
آیات شما
چقدر شبیه 
لبخند اوست.

شمس لنگرودی

جا مانده است
چیزی جایی
که هیچ گاه دیگر
هیچ چیز
جایش را پر نخواهد کرد
نه موهای سیاه و
نه دندانهای سفید...

حسین پناهی

این همه زیبایی که تقصیر تو نیست 
اما
تقصیر توست
که سهم من از این همه زیبایی
خیالی‌ست که هرشب
از موهات می‌بافم

کامران رسول‌ زاده

از باد هم سبقت می گیرم
این بزرگراه
این پدال لعنتی
عجیب فراموشی می آورد
هر چه دورتر می روم
نزدیکتر می شوی
حالا 160کیلومتر در ساعت
دوستت دارم.

سینا علی محمدی